У XVIII ст. баяры як асобная група вясковага насельніцтва, прамежкавая паміж ваенна-служылымі зямянамі і чыншава-паншчынным сялянствам [34, s. 88], па сваім сацыяльным статусе набліжалася да апошняга. Прынамсі, такое меркаванне пануе ў гістарыяграфіі. Яно грунтуецца на паступовым сціранні баярскіх асаблівасцей у павіннасцях 1 – асноўным абавязкам баяр рабілася выплата чыншу, таксама яны прыцягваліся да выканання дадатковых павіннасцей, часам нават паншчыны. У меншай ступені ўвага надавалася самаўсведамленню сябе з боку баяр – ці захоўвалі яны памяць пра свой адносна прывілеяваны статус і як да яго ставіліся ўласнікі зямлі, на якой баяры пражывалі. Шмат у чым такое становішча абумоўлена адсутнасцю крыніц – інвентары і іншая гаспадарчая дакументацыя мала прыдатныя для такога кшталту даследаванняў. […]
Падобныя запісы
Лісейчыкаў Дзяніс Васільевіч. Беларускамоўныя дакументы ў справаводстве уніяцкай царквы першай трэці XIX ст.
Пастановай Усеагульнай канфедэрацыі саслоўяў Рэчы Паспалітай ад 29 жніўня 1696 г. было забаронена ўжываць беларускую мову ў справаводстве дзяржаўных устаноў…
Дзянісаў Уладзімір Мікалаевіч. Касцёлы г. Мінска ў XVI – пачатку XX стст. (паводле дакументаў НГАБ)
На працягу амаль тысячагадовай гісторыі ў Мінску склаліся багатыя рэлігійныя традыцыі. Дастаткова сказаць, што ў канцы XVIII ст. у горадзе…
Метрычныя кнігі уніяцкіх цэркваў Беларусі XVIII ст.: асаблівасці складання і захавання
(апублікавана ў зборніку матэрыялаў канферэнцыі «Нацыянальны гістарычны архіў Беларусі: гісторыя і сучаснасць», прысвечанай 70-годдзю НГАБ) Адным з асноўных накірункаў душпастырскай…
