На падставе некалькіх соцень публікацый аналізуюцца асноўныя тэндэнцыі развіцця даследаванняў паўстання 1863–1864 гг., праведзеных беларускімі гісторыкамі. Вызначаюцца такія асноўныя тэндэнцыі, характэрныя для сучаснага этапу, як значная актыўнасць даследаванняў і істотнае расшырэнне кола праблем, пытанняў ці аспектаў. З іншага боку адзначаецца наяўнасць некалькіх важных праблем, якія маюцца ў развіцці гістарыяграфіі, – вялікі ўплыў пазанавуковых фактараў, празмерная канцэнтрацыя ўвагі на К. Каліноўскім, нізкая якасць правядзення даследаванняў і няўжытасць шматлікіх крыніц і іх комплексаў. […]
Падобныя запісы
Лісейчыкаў Дзяніс Васільевіч. Мітрапаліт Іосіф Вельямін-Руцкі і яго тастамент
Некалькі гадоў таму вядучым палеографам Нацыянальнага гістарычнага архіва Беларусі Г.М.Брэгерам [2] у справе «Дакументы на пераход і валоданне маёнткам Рута»…
Дзянісаў Уладзімір Мікалаевіч. Касцёлы г. Мінска ў XVI – пачатку XX стст. (паводле дакументаў НГАБ)
На працягу амаль тысячагадовай гісторыі ў Мінску склаліся багатыя рэлігійныя традыцыі. Дастаткова сказаць, што ў канцы XVIII ст. у горадзе…
Рындин Сергей Николаевич. Депортация иностранных подданых из Гродненской губернии в годы Первой мировой войны
Предисловие: Скачать предисловие
